Yüksek IQ lanet midir?

Hep şöyle düşünürüz: Bir kişi üstün zekalı ise, gelecekte de hem mutlu olur hem de hayatında başarılı olur. Acaba öyle mi?

Ernest Hamingway’in ünlü bir sözü var:

Zekİ İnsanlardakİ mutluluk benİm en nadİr gördüğüm şeydİr.

Aslında düşününce de öyle değil mi? Yüksek zekalı insanın en büyük dezavantajı çevresindeki birçok kişinin kendisi kadar zeki olmamasıdır. Böylelikle ya kendini dışlanmış hisseder, ya da başkalarının onları anlayamadığını düşünür.

Aslında bu konuda bazı araştırmalar da yapılmıştır: 1926’da yüksek IQ’lu çocuklar üzerinde başka bir amaçla yapılan analizlerle birçok sonuca varılmıştır. “Termitler” adı veriler (IQ’su 140+ ve bunların 80 tanesinin IQ’su 170+ olan 1500 çocuk) kişiler hakkında bir inceleme sonucunda birçoğunun çok basit işlerde hayatlarını devam ettirdikleri tespit edilmiştir. Hatta bunların bir kısmı polis, bir kısmı daktilocu olmuştur. Bunun sonucunda ise bu araştırmayı yapan Lewis Terman zeka ile hayat başarısı arasında bağlantı olmadığı sonucuna varmıştır.

Ayrıca 1990’lı yıllarda hayatta kalan termitlere geçmiş 80 yıldaki hayatları hakkında sorular sorulduğunda büyük çoğunluğunun gençliğindeki yüksek zekaya sahip olmalarının getirebileceği başarı beklentisine ulaşamadığı fikrinde oldukları ortaya çıkmıştır.

Diğer bir taraftan, yüksek zekalı insanların dünyayı, yaşamı ve çevrelerindeki her durumu daha iyi idrak edebilmelerinin onları daha mutsuz ettiği değerlendirilmektedir. Çünkü bu durum zeki insanlarda kaygıyı da beraberinde getirmekte olup birçoğunda da kaygı bozuklukları ortaya çıkmasına neden olmaktadır.

Dolayısıyla yüksek bir zekaya ve neticesindeki bilgilere sahip olmak her zaman iyi olmayabilir. Boşuna dememişler, cehalet mutluluktur diye!